Tuesday, 13 September 2011

एकांतवास....



खूप दिवस माणसांमधे राहिले की काही काळासाठी एकटीने प्रवास करायला आवडतो मला....आजूबाजूच्या कोलाहलातही आपल्याच मनाच्या तळाशी डुबकी मारायची संधी, निवांतपणा अशा प्रवासातच मिळतो....कारण आजूबाजूला माणसं असली तरी ती माणसं `माझी' नसतात...माझ्या परिचयाची नसतात....मीही त्यांच्या ओळखीची नसते. कुठल्याच प्रतिमेचं ओझं नसल्याने मन पिसासारखं हलकं होऊन जातं. मग बाहेरचा हिरवागार निसर्ग न्याहाळावासा वाटत नाही, हातात इंटरेस्टिंग पुस्तक असूनही ते उघडावंसं वाटत नाही, मोबाईलमधे आवडीची गाणी असूनही ऐकावीशी वाटत नाहीत...नुसतं डोळे मिटून बसावं आणि मनाला स्वैरपणे भटकू द्यावं....हवं तसं बागडू द्यावं...त्यामुळेच अशा प्रवासाचा दिवस जवळ आला की मन फुलपाखरु होऊन जातं!
मात्र ही  `एकटेपणाची' आवड नाही, तर काही काळासाठी जवळ केलेला `एकांतवास' असं त्याला म्हणता येईल...लोकांतात शोधलेला एकांत!  `एकांतात रमणं' ही माझ्यासाठी अल्पकाळाची अवस्था आहे. मनाच्या `सर्व्हीसिंग'साठी असा अल्पमुदतीचा एकांत मला हवासा वाटतो...त्यातून ताजंतवानं व्हायचं ते पुन्हा माणसांमधे राहण्यासाठी...त्यांच्यात काम करण्यासाठी!
माणसांची साथसोबत मला कायमच हवीशी वाटत आल्ये. लहानाची मोठी झाले तीच माणसांच्या गोतावळय़ात...आईबाबांच्या दांडग्या जनसंपर्कामुळे आणि त्यांनी नातेवाईकांशी ठेवलेल्या आपुलकीच्या संबंधांमुळे ही माणसं म्हणजे `गर्दी फुकाची' अशी भावना मनात कधीच निर्माण झाली नाही. या विविधरंगी स्वभावाच्या माणसांनीच तर जगणं समृद्ध केलं...कळत-नकळत व्यक्तिमत्त्वाला आकार दिला...तेव्हा मधूनच लागणारी एकांतवासाची ओढ त्यांच्यापासून दूर जाण्यासाठी नक्कीच नाही, तर याच जगात नव्या दमानं परतण्यासाठी!

2 comments:

  1. छान झालं आहे..... खरंच असं अनेकदा वाटतं असतं

    ReplyDelete
  2. khoop chhan! मनाच्या `सर्व्हीसिंग'साठी.... he aavadal. kharach garaj aste tyachi..

    ReplyDelete