Saturday, 24 December 2011

गुरुमंत्र

लोग हर मंझिल को  मुश्कील समझते है
हम  हर  मुश्कील को मंझिल समझते है
....बडा फर्क है , लोगो  में  और हम में
लोग जिंदगी को दर्द  और  हम दर्द  को जिंदगी समझते है ....गुड मॉर्निंग!

  माझ्या त्या दिवसाची सुरुवात झाली ती या मेसेजने....
  जगण्याचं तत्वज्ञान नेमक्या शब्दांत मांडायची ताकद असलेले शेर किंवा छोट्या कविता  जेव्हा 'मेसेज' म्हणून  आपल्यापर्यंत पोचतात , तेव्हा दरवेळी आपण त्यांच्या अर्थाशी थबकत नाही ...बरेचदा आपल्या मनाशीच, "व्वा! क्या बात है!" म्हणतो आणि आपल्या कामाच्या धबडग्यात बुडून जातो...एखादा मेसेज मात्र पुन्हा पुन्हा आपलं बोट धरून त्याच्या अर्थाशी घेऊन जातो..ते शब्द भले कोणाच्याही  लेखणीतून उतरले असतील, पण आपल्यासाठी ते 'मेसेज' पाठवणार्या व्यक्तीचं अंतरंग उलगडणारे असतात ...ज्या व्यक्तीने तो मेसेज पाठवला आहे त्याच्या जगण्याशी , त्याच्या विचारांशी आपण त्या आशयाचं नातं जोडू पाहतो...आणि त्या शब्दांकडे - त्यातून ध्वनित होत असलेल्या अर्थाकडे पहायची आपली दृष्टीच बदलते ....वर लिहिलेला  'शेर' असाही आवडण्याजोगा होताच , पण तो अधिक भिडला सतीशने पाठवला होता म्हणून ...म्हणूनच तो मनात घर करून राहिला ....
  सतीश...आमचा शाळेतला वर्गमित्र ...हुशार, सद्गुणी , सश्रद्ध आणि अतिशय सामान्य कुटुंबातून येऊनही ; स्वतःच्या मेहनतीने - कर्तृत्वाने आयुष्याला अर्थपूर्ण आकार देणारा एक लघु उद्योजक !..त्याची झेप आम्हां सर्व मित्र परिवारासाठी कौतुकाची आणि अभिमानाची गोष्ट! सर्व प्रकारच्या अडथळ्यांचा मोठ्या धाडसाने सामना करत तो इथवर येऊन पोचला होता ...यश, सुख आणि समाधानाने तृप्त होता...पण नियतीच्या मनात काही वेगळंच होतं....त्याने आजवर दाखवलेल्या हिमतीने तिचं समाधान झालं नसावं बहुदा...एका विचित्र अपघाताच्या रूपात तिने आणखी एक परीक्षा घेण्याचा डाव रचला ....या अपघाताने सतीशला पंगुत्व आलं...कमरेखालची  संवेदना हरपली ....त्याच्या बरोबरच घराचही स्वास्थ्य हिरावून घेणारा अपघात ...एखादा सर्वसामान्य माणूस उन्मळून पडला असता ...पण सतीशने नियतीशी दोन हात करायचे ठरवले ...अपघाताने शरीर पंगु झालं असलं तरी मन खंबीर होतं...सुरुवातीला आलेलं नैराश्याचं मळभ त्याने निग्रहाने दूर सारलं आणि नव्या ताकदीने तो आयुष्याला पुन्हा भिडला ...या डावातही त्याची सरशी झाली. आलेल्या अपंगत्वाचा जड अन्तःकरणाने, पण मनापासून स्वीकार करत त्याने जगण्याची नवी वाट शोधली ...चेहऱ्यावरचं हसू आणि मनातलं चैतन्य जराही ढळू न देता ...!
  आपण किती सहज म्हणत असतो ना की, सगळी माणस सारखी असतात म्हणून ...पण कुठे सारखी असतात सगळी ?...बाह्यरूप भले सारखं असेलही, पण तरीही काही असामान्य असतात ...वेगळी असतात. काहींना  सुखही बोचतं तर काही दुक्खाचा रस्ताही हसत हसत तुडवतात . आपल्या जगण्यातून इतरांना प्रेरणा देतात ...
  म्हणूनच कालपरवापर्यंत फक्त 'मित्र' असलेला सतीश आज आमचा 'गुरु' झाला आहे...स्वतःच्या जगण्यातून नवी दृष्टी देणारा गुरु...हिम्मत कशाला म्हणतात याचा वस्तुपाठ आमच्यासमोर उभा करणारा ! त्यामुळेच हा शेर जेव्हा त्याच्याकडून आला तेव्हा तो मनाला स्पर्शून गेला ...कारण तो निव्वळ शेर नव्हता, त्यात त्याच्या जगण्याचं - त्याच्या लढ्याचं प्रतिबिंब मला दिसलं ...मग तो 'मेसेज' माझ्यासाठी फक्त मेसेज राहिला नाही ...तर मंत्र झाला ...गुरूने दिलेला मंत्र!
   ......अश्विनी

     

2 comments:

  1. really good...If possible, elaborate little bit especially in the last para.

    ReplyDelete
  2. शरीर अपंग झाल तर जगू शकतो पण मन अपंग झाल तर
    जीतं जागतं मरण!! Hats off to your friend.

    Poonam Mahajan.

    ReplyDelete